Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Κυριακή της Χαναναίας




«ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ»
«Ελέησονμε,Κύριε...»                                                  
Αγαπητά μου πνευματικά παιδιά και συγχωριανοί μου ,μια, από τις μεγαλύτερες κακίες πού μαστίζουν την ανθρωπότητα είναι ή αχαριστία.
Αντιθέτως μία από τις μεγαλύτερες αρετές είναι ή ευγνωμοσύνη, να αισθάνεσαι τον εαυτό σου υποχρεωμένο να πει ένα ευχαριστώ στους ευεργέτες σου. Ευγνωμοσύνη ό άνθρωπος οφείλει στον πατέρα πού τον γέννησε, στη μάνα πού τον ανέθρεψε, στο δάσκαλο πού τον δίδαξε, στον ιερέα πού τον ευλογεί, σε κάθε ευεργέτη του. Άλλα τι είναι οι ευεργέτες αυτοί; Μικροί και ασήμαντοι. Ένας είναι ό μέγας ευεργέτης -πού δυστυχώς δεν το αισθανόμεθα' και αυτός ό μέγας ευεργέτης είναι ό Θεός, ό Κύριος του παντός. Οί ευεργεσίες του Θεού, υλικές και πνευματικές, είναι αμέτρητες. Αν μπορείς να μέτρησης τα άστρα του ουρανού, θα μέτρησης και τίς ευεργεσίες πού απολαμβάνουμε συνεχώς. Ευεργεσίες την ήμερα, τη νύχτα το χειμώνα, την άνοιξη, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο... "Όπως το ψάρι που να πάει κολυμπάει μέσα στην αχανή θάλασσα, έτσι κι ό άνθρωπος όπου και να βρίσκεται είναι μέσα στο πέλαγος των ευεργεσιών του Θεού. Κάθε στιγμή ή καρδιά σας δεν κάνει τικ-τακ; Για σκεφτείτε, εκεί πού κάθεστε, να σταματήσει; Για αυτό κάθε σφυγμός ας είναι κ' ένα ευχαριστώ στο Θεό. «Εν παντί ευχαριστείτε» να εκδηλώνουμε την ευγνωμοσύνη στο Θεό.
Μία από τις ευεργεσίες του Θεού είναι και το ότι πηγαίνουμε στο ναό. Διότι ό ναός είναι τόπος Ιερός είναι ο ουρανός, είναι ο  παράδεισος, είναι κάτι πολύ μεγάλο..  Με πίστη να πηγαίνεις στο ναό τότε ό ναός λαμβάνει άπειρες διαστάσεις. Τι γίνεται εκεί; Μας δέχεται. Ποιος μας δέχεται, Μας δέχεται σε ακρόαση ό Θεός και έχει τα αυτιά του ανοιχτά ν' ακούσει τις δεήσεις μας. Εδώ στον ναό  δέχεται ακροάσεις, εδώ είναι ό τόπος της Ιεράς συνεντεύξεως. Εδώ στον ναό  παρακαλούμε τον ουράνιο Πατέρα να μας δώσει - Τι; Προσέξατε τη θεία λειτουργία; Όπως το παιδί παρακαλεί τον πατέρα, έτσι κ' εμείς ζητούμε υλικά και πνευματικά αγαθά. Τι ζητούμε; Είκοσι αιτήματα έχει ή Θεία Λειτουργία, το ένα σπουδαιότερο από το άλλο.                                                                     

Το πρώτο πού ζητούμε μόλις αρχίζει ή θεία λειτουργία• «Υπέρ της άνωθεν ειρήνης»' «Πατέρα, δός μας την ειρήνη». Δεν περιμένουμε ούτε από την Ανατολή ούτε από τη Δύση, απ' αυτούς πού μιλούν περί ειρήνης άλλ' ετοιμάζουν πόλεμο. Υποκριταί μόνο στην Εκκλησία το αίτημα είναι αγνό.  «Δώσε την ειρήνη στον κόσμο, Κύριε» λέμε στην πρώτη δέηση μας στην θεια λειτουργία.     «Υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου».
Τι άλλο ζητούμε. Την «ευστάθεια των αγίων του Θεού εκκλησιών» «Κύριε, φύλαγε τις κατά τόπους εκκλησίες σου, να στέκουν σταθερά, να μην έρθουν βάρβαροι και άθεοι να τις κλονίσουν. Κράτησε την Εκκλησία σου, Χριστέ, ασάλευτη μέχρι συντέλειας των αιώνων». Τι άλλο ζητούμε. Την ενότητα. 

Ό κόσμος είναι χίλια κομμάτια- οι λαοί χωρισμένοι παλεύουν σα λιοντάρια μεταξύ τους ιδεολογικώς και πολλές φορές καταστροφικώς
Λέμε λοιπόν «Σε παρακαλούμε, Κύριε, τα χίλια κομμάτια να ενωθούν», να γίνει «μία ποίμνη, εις ποιμήν», αίτημα σπουδαιότατο• «Υπέρ... της των πάντων ενώσεως».
«Κύριε, φώτισε τους άρχοντες πού μας κυβερνούν. Δός τους μυαλό, και πιο πολύ δός τους καρδιά, να σκέπτονται τα μεγάλα και υψηλά, για να προοδεύει το έθνος μας» Τι άλλο ζητούμε. «Ενίσχυσε, Κύριε, το στρατό μας πού φυλάει τα σύνορα». Τι άλλο ζητούμε; Θυμούμεθα τον κόσμο όλο στην εκκλησία. «Κύριε, προστάτευσε τις χήρες και τα ορφανά, τους αρρώστους πού υποφέρουν  στα κρεβάτια, τους ναύτες πού ταξιδεύουν και κινδυνεύουν μέσ' στον ωκεανό. Κύριε, δες τους αιχμαλώτους, τους φυλακισμένους, τους δούλους...». Κανένα δεν αφήνει ή Εκκλησία μας σαν μάνα, πού θυμάται όλα τα παιδιά της, έτσι και αυτή θυμάται όλους και παρακαλεί το Θεό για όλο τον κόσμο.                                                       

 Σε κάθε δέηση πού αναπέμπει ή Εκκλησία, πού ζητούμε υλικά και πνευματικά αγαθά, Τι απαντούν οι ψάλτες εκ μέρους του λαού; «Κύριε, ελέησον». Το λέει μόνο ό ψάλτης αλλά στην πραγματικότητα πρέπει να το λέει όλος ο λαός  πρέπει να το λέει όλη ή Εκκλησία. «Κύριε, ελέησον», σώσε μας, δός μας αυτά πού έχουμε ανάγκη σαν πατέρας πού είσαι. Το «Κύριε, ελέησον» είναι ή πιο σύντομη προσευχή. Δυο λέξεις είναι, αλλά Τι δύναμη έχουν, όταν λέγονται όπως πρέπει, με βαθιά πίστη και αφοσίωση! Το «Κύριε, ελέησον» το είπε και ή γυναίκα του σημερινού ευαγγελίου και έκανε θαύμα.
Ποια ήταν ή γυναίκα αυτή; Ήταν μια Χαναναία. Χαναναία δεν είναι ένα γυναικείο όνομα είναι όνομα πού δηλώνει την καταγωγή της (όπως λέμε Αθηναία, έτσι και Χαναναία)• ή πατρίδα της ήταν στα σύνορα του Ισραήλ. Όταν ήρθε Χριστός εκεί κοντά, αυτή έτρεξε και του φώναζε «ελέησον με, Κύριε». 

Τι ήθελε; Είχε ένα κορίτσι δυστυχισμένο, πού το σπάρασσε το δαιμόνιο έπεφτε κάτω, άφριζε, σπαρταρούσε σαν το ψάρι, φοβερό θέαμα. Κανένας μάγος, κανένας γιατρός δέ' μπόρεσε να το θεραπεύσει. Απελπισμένη, έρχεται στην Ελπίδα και λέει «Κύριε, ελέησον». Μα Όταν Χριστός δεν άπαντα φαίνεται να μη ενδιαφέρεται. Αυτή δεν απελπίζεται. Τρέχει από πίσω, φωνάζει δυνατώτερα «Κύριε, ελέησον». Επεμβαίνουν οι μαθηταί  Μα, Κύριε, δεν ακούς; δεν τη λυπάσαι, δεν την σπλαχνίζεσαι;... Είχε το σκοπό του ό Χριστός. Εγώ, λέει, το ψωμί το 'χω για τα παιδιά μου, όχι για τα σκυλιά. Τι εννοούσε τα θαύματα τα κάνω στο λαό μου τον Ισραήλ, όχι στους ακάθαρτους ειδωλολάτρες  Μια ύβρις ήταν αυτός ό χαρακτηρισμός εσκεμμένα από τον κυριον μας  την είπε σκυλί. Άλλ' αυτή δέ' θύμωσε, δεν έφυγε. Πήρε το λόγο αυτό του Χριστού και τον έκανε όπλο της.  Ναι, λέει, Κύριε, παραδέχομαι ότι εγώ δεν είμαι παιδί σου, είμαι ένα σκυλάκι στην αυλή σου. Και το σκυλάκι όμως κάθεται κάτω απ' το τραπέζι. Τρώει το αφεντικό φαγητό, κι αυτό περιμένει να φάει απ' τα ψίχουλα πού πέφτουν. Ένα ψίχουλο, Κύριε, θέλω δέ' ζητώ το ψωμί σου ολόκληρο... 
Τι μεγάλα λόγια αυτά! Ένα ψίχουλο από την άπειρο δύναμη του Χριστού ζήτησε. Κι ό Χριστός, πού είδε αύτη την πίστη, αυτή την ταπείνωση, αυτή την επίμονο προσευχή, της είπε «Ω γύναι, μεγάλη σου ή πίστης! γενηθήτω σοι ως θέλεις...» Ας διδαχθούμε, αγαπητοί μου,     κ' εμείς. Ή Εκκλησία μας δεν είναι ψέμα ή επικοινωνία με το Θεό είναι ζωντανή, ολοζώντανη. 
Να μιμηθούμε λοιπόν κ' εμείς τη Χαναναία. Ας γονατίζουμε και ας προσευχώμεθα λέγοντας ακαταπαύστως το «Κύριε, ελέησον». Το «Κύριε, ελέησον» το λέγανε οι άγιοι και έκαναν θαύματα. Τα παλιά τα χρόνια το λέγανε όλοι οι Χριστιανοί γονατιστοί και με δάκρυα. Στη 'Ρωσία πιστός λαός το λέει και βουίζει ή εκκλησία. Στο Άγιο Όρος κρατούν κομποσχοίνι όλη νύχτα κάθε κόμπος κ' ένα «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με». Εμείς; Τυπικώς παρόντες στην εκκλησία τω σώματι, απόντες τω πνεύματί χωρίς συναίσθηση, χωρίς ρίγος.
Το «Κύριε, ελέησον» είναι ή πιο μικρά προσευχή. Μπορεί να την πει κ' ένας αγράμματος, μπορεί να την πει και το μικρό παιδί, και το νήπιο, κι ό ασπρομάλλης γέρος. Και ό Θεός ακούει το 
«Κύριε, ελέησον».                                                   
 Το συνιστώ κ' εγώ σ' εσάς. Δεν κάνεις μεγάλες προσευχές, δεν είσαι διαρκώς στην εκκλησία; Λέγε, εκεί πού είσαι, το «Κύριε, ελέησον». Κάθεσαι να φας, «Κύριε, ελέησον». Βράδιασε, «Κύριε, ελέησον». Ξημέρωσε, «Κύριε, ελέησον». Πάς στη δουλειά, «Κύριε, ελέησον». Σκάβεις τη γη, «Κύριε, ελέησον». Βόσκεις τα ζώα, «Κύριε, ελέησον». Είσαι εργάτης, «Κύριε, ελέησον». Είσαι αξιωματικός, «Κύριε, ελέησον». Είσαι στρατιώτης, «Κύριε, ελέησον». 
Είσαι αμαρτωλός, «Κύριε, ελέησον». Το «Κύριε, ελέησον» κάνει θαύματα. 
Αυτό πού ζητούμε θα μας το δώσει ό Θεός, γιατί είναι ο πατέρας μας. Αλήθεια  «Ποιος πατέρας ζητεί το παιδί του ψωμί, και του δίνει πέτρα; ή ζητεί ψάρι, και του δίνει φίδι;». Αν ό επίγειος πατέρας ενδιαφέρεται για τα παιδιά του, πολύ περισσότερο εκείνος πού του λέμε «Πάτερ ημών...». Θα μας τα δώσει αυτά ό Θεός, εάν πιστεύουμε πραγματικά, εάν είμεθα Χριστιανοί κύριε ελέησον όλους εμάς τους δούλους σου εν παντί καιρώ και πάσαν ώρα της ζωής μας.
Να είσθε καλά
Πρωτοπρεσβύτερος Μιχαήλ Μεγαγιάννης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.