Ὁ Ἅγιος Παντελεήμων ὁ Μεγαλομάρτυρας καὶ Ἰαματικός
Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΜΑΡΑΣ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΜΠΟΧΩΡΙΟΥ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ
Πέμπτη 26 Ιουλίου 2012
Τρίτη 24 Ιουλίου 2012
Με μεγαλοπρέπεια εορτάστηκαν οι Βατοπαιδινοί Άγιοι (ΦΩΤΟ)
Με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου η Σύναξις των Βατοπαιδινών Πατέρων, παρουσία πλήθος κληρικών και προσκυνητών από διάφορα μέρη του κόσμου.
Της πανηγύρεως προεξήρχε ο Σεβ. Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, ο οποίος έτυχε λαμπρής υποδοχής στη Μονή από τον Ηγούμενο Γέροντα Εφραίμ και την Αδλεφότητα.
Να αναφερθεί ότι στην αγρυπνία έψαλλε η χορωδία των Πατέρων της Ιεράς Μονής Καρακάλλου, ο ιερομόναχος Αντίπας του Κελλίου Αγίας Άννης στις Καρυές, ο γέροντας Ιωσήφ από την Βίγλα της Ιεράς Μεγίστης Λαύρας και Βατοπαιδινοί πατέρες.
Την ημέρα της εορτής στην Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Μητροπολίτης Σιατίστης κ. Παύλος, ενώ συμμετείχαν οι Καθηγούμενοι της Ι.Μ. Βατοπαιδίου Αρχιμ. Εφραίμ και της Ι.Μ. Καρακάλλου Αρχιμ. Φιλόθεος.
Τέλος να σημειωθεί ότι στην εορτή των Βατοπαιδινών πατέρων, παρέστη και ο Πολιτικός Διοικητής του Αγίου Όρους κ. Αρίστος Κασμίρογλου.
Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012
ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ
"Ότι τέτρωμαι της σης αγάπης εγώ"
λέει ένα τροπάριο. Δηλαδή:
"πάσχω, υποφέρω, Σε ζητάει η ψυχή μου,
θέλει Εσένα που είσαι το Φως, η Ζωή, ο Θεός, ο Κύριός μου και ο
Θεός μου"
Διαρκώς ν΄ατενίζετε προς τα άνω, προς τον Χριστό,
να εξοικειώνεστε με τον Χριστό,
να εργάζεστε με τον Χριστό,
να ζείτε με τον Χριστό,
ν΄αναπνέετε με τον Χριστό,
να πονάτε με τον Χριστό,
να χαίρεστε με τον Χριστό.
Να είναι το Πάν για σας ο Χριστός.
Η ψυχή σας να ζητάει, να φωνάζει τον Νυμφίο της:
"Σε, Νυμφίε μου, ποθώ".
Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος. Είναι ο Πατέρας, είναι το Παν.
Δεν υπάρχει ανώτερο πράγμα από το ν΄αγαπάμε τον Χριστό.
Ό,τι θέλουμε είναι στον Χριστό.
Ο Χριστός είναι το Πάν.
Όλη η χαρά, όλη η ευφροσύνη, όλη η παραδεισιακή ζωή.
Όλα τα μεγαλεία έχουμε, όταν έχουμε τον Χριστό μέσα μας.
Η ψυχή που είναι ερωτευμένη με τον Χριστό είναι πάντα χαρούμενη
κι ευτυχισμένη,
όσους κόπους και θυσίες κι αν της κοστίσει αυτό".
Σάββατο 21 Ιουλίου 2012
ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ
Τελειτε αυριο 22 -7-2012 μνημοσυνον εις την ενορια μας για ολους τουσ εφημεριουσ απο το 1821 εως 1994
ΙΕΡΟΣ
ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΜΑΡΑΣ
ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΕΝΟΡΙΑΣ
Παρασκευή 20 Ιουλίου 2012
Πέμπτη 19 Ιουλίου 2012
ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΑΜΠΟΧΩΡΙΟΥ
ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΑΜΠΟΧΩΡΙΟΥ
Τετάρτη 18 Ιουλίου 2012
Κυριακή 15 Ιουλίου 2012
Η θεμελιώδης αλήθεια
Η θεμελιώδης αλήθεια της Ορθοδοξίας, ο
Θεάνθρωπος
+Πρωτοπρεσβυτέρου Μιχαήλ Μεγαγιάννη
Όλες οι αλήθειες της Ορθοδοξίας, πηγάζουν και απολήγουν στην μία αλήθεια, την απεριόριστη και αιώνια. Η αλήθεια αυτή είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός. Αν βιώσετε μέχρι τέλους οποιαδήποτε αλήθεια της Ορθοδοξίας, θα ανακαλύψετε υποχρεωτικά ότι η καρδιά της είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός. Στη πραγματικότητα, όλες οι αλήθειες της Ορθοδοξίας δεν είναι τίποτε περισσότερο από διαφορετικές παραλλαγές της μίας Αλήθειας: του Θεανθρώπου Χριστού.
Η ορθοδοξία είναι Ορθοδοξία εν τω Θεανθρώπω, εν ουδενί άλλω. Από αυτό και η άλλη ονομασία της Ορθοδοξίας είναι Θεανθρωπότης. Μέσα της, τίποτε δεν συντελείται κατά άνθρωπον και εξ ανθρώπου αλλά τα πάντα προέρχονται από του Θεανθρώπου και συντελούνται κατά Θεάνθρωπον. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος βιώνει και γνωρίζει την θεμελιώδη και αιώνια αλήθεια της ζωής και του κόσμου μόνο διά του Θεανθρώπου, εν τω θεανθρώπω. Και κάτι ακόμα: την πλήρη αλήθεια περί ανθρώπου, περί του σκοπού και του νοήματος της υπάρξεώς του, γνωρίζει ο άνθρωπος αποκλειστικά μέσω του Θεανθρώπου. Εκτός Εκείνου και πέραν Εκείνου δεν υφίσταται πραγματικός άνθρωπος επειδή ο άνθρωπος είναι πραγματικός μόνον διά του Θεανθρώπου και εν τω Θεανθρώπω.
Έξω από Εκείνον, ο άνθρωπος μετατρέπεται σε φάντασμα, σε σκιάχτρο, σε κάτι ανοημάτιστο. Έτσι, στη θέση του ανθρώπου θα βρείτε υπολείμματα ανθρώπου, αποσπάσματα ανθρώπου, τεμάχια ανθρώπου. Ένεκα τούτου και η αληθινή ανθρωπιά βρίσκεται μονάχα στην Θεανθρωπότητα. Δεύτερη δεν υπάρχει κάτω από τον ουρανό.
Γιατί ο Θεάνθρωπος αποτελεί τη θεμελιώδη αλήθεια της Ορθοδοξίας;
Επειδή έλυσε όλα τα ζητήματα που βασανίζουν και κατατρώγουν το ανθρώπινο πνεύμα: το ζήτημα ζωής και θανάτου, το ζήτημα καλού και κακού, το ζήτημα γης και ουρανού, το ζήτημα αληθείας και ψεύδους, το ζήτημα αγάπης και μίσους, το ζήτημα δικαίου και αδικίας. Με ένα λόγο: το ζήτημα Θεού και ανθρώπου.
Γιατί ο Θεάνθρωπος αποτελεί τη θεμελιώδη αλήθεια της Ορθοδοξίας;
Επειδή με την επίγειο ζωή Του, κατέδειξε με τον πιο εναργή τρόπο ότι ο Ίδιος είναι η σαρκωμένη, ενανθρωπήσασα, προσωποποιημένη και αιώνια Αλήθεια, η αιώνια Δικαιοσύνη, η αιώνια Αγάπη, η αιώνια Χαρά, η αιώνια Δύναμις: Παναλήθεια, Πανδικαιοσύνη, Παναγάπη, Παντοχαρά, και Παντοδύναμις. Εκείνος κατέβασε όλες τις θείες τελειότητες από τον ουρανό στη γη. Και όχι μονάχα τις κατέβασε μα και μας δίδαξε και μας έδωσε τη χαριτωμένη δύναμη να τις μεταποιούμε σε δική μας ζωή, σε δικές μας σκέψεις, σε δικά μας αισθήματα, σε δικά μας έργα. Από εδώ πηγάζει και η κλήση η δική μας: να τις σαρκώσουμε μέσα μας και στον κόσμο που μας περιβάλλει.
Παρατηρήστε τους αρίστους των αρίστων στο ανθρώπινο γένος. Σε όλους αυτούς, ο Θεάνθρωπος είναι ό,τι πιο καλό έχουν, ό,τι πιο σημαντικό, ό,τι πιο αιώνιο. Επειδή Εκείνος είναι: η Αγιότης στους αγίους, το Μαρτύριο στους μάρτυρες, η Δικαιοσύνη στους δικαίους, η Αποστολικότης στους αποστόλους, η Αγαθότης στους αγαθούς, το Έλεος στους ελεήμονες, η Αγάπη στους αγαπώντας.
Γιατί ο Θεάνθρωπος είναι όλα και τα πάντα στην Ορθοδοξία;
Επειδή Εκείνος είναι, ως ο Είς εκ της Αγίας Τριάδος, ο σαρκωμένος Υιός του Θεού, ανυπέρβλητος και ως Θεός, και ως Παράκλητος, και ως Σκεπαστής, και ως Διδάσκαλος, και ως Σωτήρας. Ταλανιζόμενος μέσα στην επίγεια τραγωδία ο άνθρωπος, μονάχα σε Εκείνον, στον πανελεήμονα Κύριο Ιησού, βρίσκει: τον Θεό που μπορεί αληθινά να νοηματοδοτήσει το πάθος, τον Παράκλητο που μπορεί αληθινά να παρηγορήσει σε κάθε συμφορά και θλίψη, τον Προστάτη που μπορεί αληθινά να προστατέψει από κάθε κακό, τον Σωτήρα που μπορεί αληθινά να σώσει από το θάνατο και την αμαρτία, τον Διδάσκαλο που μπορεί αληθινά να διδάξει την αιώνια Αλήθεια και Δικαιοσύνη.
Ο Θεάνθρωπος είναι μέσα στην Ορθοδοξία το όλον και τα πάντα επειδή έχει δώσει ανυπέρβλητο μεγαλείο στον άνθρωπο: τον ανύψωσε μέχρι του Θεού, τον έκανε Θεόν κατά Χάριν. Και το έπραξε αυτό, όχι με το να υποτιμήσει τον άνθρωπο υπέρ του Θεού αλλά με το να πληρώσει τον άνθρωπο με κάθε τελειότητα. Ο Θεάνθρωπος εδόξασε τον άνθρωπο όσο κανένας άλλος: του χάρισε την αιώνιο ζωή, την αιώνιο Αλήθεια, την αιώνιο Αγάπη, την αιώνιο Δικαιοσύνη, την αιώνιο Χαρά, το αιώνιο Αγαθό, την αιώνιο Μακαριότητα. Ο άνθρωπος απέκτησε διά του Θεανθρώπου το θείο μεγαλείο.
Ενώ ο Θεάνθρωπος είναι η θεμελιώδης αλήθεια της Ορθοδοξίας, η βασική αλήθεια κάθε αλλοδοξίας είναι ο άνθρωπος η τα θραύσματα της υπάρξεώς του, η διάνοια, η θέληση, οι αισθήσεις, η ψυχή, το σώμα, η τεχνολογία. Πουθενά στην αλλοδοξία δεν υπάρχει ακέραιος άνθρωπος, είναι ολόκληρος κατακερματισμένος σε άτομα, σε μόρια. Και όλο αυτό προς δόξαν του ανθρωπίνου μεγαλείου.
Όμως, όσο ανόητη είναι η ρήση: «η τέχνη για την τέχνη» άλλο τόσο ανόητη είναι και η ρήση: «ο άνθρωπος για τον άνθρωπο». Αυτή η οδός οδηγεί στο πιο ποταπό πανδαιμόνιο όπου το ύψιστο είδωλο είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Και δεν υπάρχει πιο ποταπό είδωλο από αυτόν.
Αφετηριακή αλήθεια για την Ορθοδοξία είναι η εξής: δεν είναι ο άνθρωπος για τον άνθρωπο αλλά για τον Θεό, η ακόμα πληρέστερα: για τον Θεάνθρωπο. Γι' αυτό και εμείς, στο όνομα του ανθρώπου, είμαστε υπέρ του Θεανθρώπου. Δι' Εκείνου αποκλειστικώς, είναι δυνατός ο λογικός χαρακτήρας του ανθρώπου, είναι δυνατή η νοηματοδότηση της ανθρωπίνης υπάρξεως. Μέσω αυτής της αλήθειας αποκτώνται όλα τα μυστήρια του ουρανού και της γης, όλες οι αξίες όλων των κόσμων τις οποίες μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος, όλες τις χαρές όλων των τελειοτήτων τις οποίες ο άνθρωπος μπορεί να επιτύχει. Έμμεσα η άμεσα στην Ορθοδοξία ο Θεάνθρωπος είναι το πάν και άρα εν Αυτώ και ο άνθρωπος, ενώ στην αλλοδοξία μονάχα ο γυμνός άνθρωπος.
Στην ουσία, Ορθοδοξία δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά το θαυμαστό Πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού, παρατεινόμενο σε όλους τους αιώνες, παρατεινόμενο ως η Εκκλησία. Η Ορθοδοξία έχει τη σφραγίδα και το σημείο της δια του οποίου καθίσταται γνωστή Πρόκειται για το φωτεινό Πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού. Κάθε τι το οποίο δεν φέρει τούτο το Πρόσωπο, δεν είναι ορθόδοξο. Κάθε τι το οποίο δεν έχει την θεανθρώπινη Δικαιοσύνη, την Αλήθεια, την Αγάπη, την Αιωνιότητα δεν είναι ορθόδοξο.
Κάθε τι το οποίο επιδιώκει να πραγματώσει σε τούτο το κόσμο το Ευαγγέλιο του Θεανθρώπου με τις μεθόδους του κόσμου τούτου και τις μεθοδείες του βασιλείου του κόσμου τούτου, δεν είναι ορθόδοξο αλλά υποδηλώνει υποδούλωση στον τρίτο πειρασμό του πονηρού.
Το να είσαι ορθόδοξος θα πεί: να έχεις μόνιμα τον Θεάνθρωπο στην ψυχή σου, να ζείς εν Εκείνω να σκέφτεσαι εν Εκείνω, να αισθάνεσαι εν Εκείνω, να ενεργείς εν Εκείνω. Με άλλα λόγια: το να είσαι ορθόδοξος σημαίνει να είσαι Χριστοφόρος και Πνευματοφόρος. Αυτό το πετυχαίνει ο άνθρωπος όταν εν τω σώματι του Χριστού - εν τη Εκκλησία, γεμίσει όλο του το είναι από τη κορυφή μέχρι τον πυθμένα, με τον Θεάνθρωπο Χριστό. Γ' αυτό και ο ορθόδοξος άνθρωπος είναι κρυμμένος με τον Χριστό εν τω Θεώ.
Ο Θεάνθρωπος είναι ο άξονας όλων των κόσμων: Από τον κόσμο των ατόμων μέχρι τον κόσμο των Χερουβείμ. Αν από τούτον τον άξονα αποκοπεί οποιοδήποτε όν, σφραγίζεται με τη φρίκη, τον πόνο και τα πάθη. Αποκόπηκε ο Εωσφόρος και κατέληξε να γίνει Σατανάς. Αποκόπηκαν οι άγγελοι και κατέληξαν δαίμονες. Αποκόπηκε εν πολλοίς και ο άνθρωπος και κατέληξε απάνθρωπος. Μόλις οποιοδήποτε κτίσμα αποκοπεί από τον άξονα αυτό, κρημνίζεται αναπόφευκτα στο χάος και τη θλίψη. Και όταν ένας λαός στο σύνολό του απαρνηθεί τον Θεάνθρωπο, τότε η ιστορία του μετατρέπεται σε ταξίδι μέσα από την κόλαση και τα δεινά της.
Ο Θεάνθρωπος είναι, όχι μονάχα η θεμελιώδης αλήθεια της Ορθοδοξίας μα και η παντοδυναμία της αφού μόνον Εκείνος σώζει τον άνθρωπο από το θάνατο, την αμαρτία και τον διάβολο. Αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν μπόρεσε, δεν μπορεί και ούτε θα το μπορέσει ο άνθρωπος, οποιοσδήποτε άνθρωπος μα ούτε και η ανθρωπότητα ως σύνολο. Η ήττα είναι πάντοτε το τέλος του ανθρωπίνου αγώνα με το θάνατο, την αμαρτία και τον διάβολο, εφόσον τη μάχη αυτή δεν τη διεξάγει ο Θεάνθρωπος. Μόνο δια του Θεανθρώπου Χριστού νικά ο άνθρωπος και το θάνατο και την αμαρτία και το διάβολο. Από αυτό πηγάζει και το νόημα του ανθρώπου: να πλημμυρίσει από Θεάνθρωπο μέσα στο σώμα Του - στην Ορθόδοξη Εκκλησία - να μεταμορφωθεί εν Αυτώ δια της χαριτωμένης ασκήσεως, να γίνει παντοδύναμος.
Όσο θα προχωρά με το σώμα δια της προσευχής μέσα στη θλιβερή μυρμηγκοφωλιά της γης, με τη ψυχή του θα κατοικεί άνω, εκεί που ο Χριστός κάθεται στα δεξιά του Θεού. Επειδή η ζωή του είναι μόνιμα σταυρωμένη με την προσευχή μεταξύ ουρανού και γης σαν το ουράνιο τόξο που ενώνει την κορυφή του ουρανού με τα βάθη της γης. Δι' Αυτού πρέπει με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος να αθανατοποιηθούμε, να θεωθούμε, να θεανθρωποποιηθούμε. Αυτό είναι το νόημα, το πραγματικό νόημα ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους. Αυτό είναι και η χαρά, η μόνη χαρά σε τούτο τον κόσμο της αμέτρητης θλίψεως και της φαρμακερής πίκρας. Η Ορθοδοξία, είναι Ορθοδοξία δια του Θεανθρώπου. Και εμείς οι ορθόδοξοι, ομολογώντας τον Θεάνθρωπο, έμμεσα ομολογούμε το χριστοειδές του ανθρώπου, την θεία του καταγωγή, την θεία του ανωτερότητα και ταυτόχρονα την θεία αξία και το ανυπέρβλητον του ανθρωπίνου προσώπου. Στην ουσία, ο αγώνας για τον Θεάνθρωπο είναι αγώνας για τον άνθρωπο. Όχι οι ουμανιστές, αλλά οι άνθρωποι της ορθοδόξου θεανθρωπίνης πίστεως και ζωής είναι αυτοί που αγωνίζονται για τον αληθινό άνθρωπο, εκείνον τον θεοειδή και χριστοειδή.
+Πρωτοπρεσβυτέρου Μιχαήλ Μεγαγιάννη
Όλες οι αλήθειες της Ορθοδοξίας, πηγάζουν και απολήγουν στην μία αλήθεια, την απεριόριστη και αιώνια. Η αλήθεια αυτή είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός. Αν βιώσετε μέχρι τέλους οποιαδήποτε αλήθεια της Ορθοδοξίας, θα ανακαλύψετε υποχρεωτικά ότι η καρδιά της είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός. Στη πραγματικότητα, όλες οι αλήθειες της Ορθοδοξίας δεν είναι τίποτε περισσότερο από διαφορετικές παραλλαγές της μίας Αλήθειας: του Θεανθρώπου Χριστού.
Η ορθοδοξία είναι Ορθοδοξία εν τω Θεανθρώπω, εν ουδενί άλλω. Από αυτό και η άλλη ονομασία της Ορθοδοξίας είναι Θεανθρωπότης. Μέσα της, τίποτε δεν συντελείται κατά άνθρωπον και εξ ανθρώπου αλλά τα πάντα προέρχονται από του Θεανθρώπου και συντελούνται κατά Θεάνθρωπον. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος βιώνει και γνωρίζει την θεμελιώδη και αιώνια αλήθεια της ζωής και του κόσμου μόνο διά του Θεανθρώπου, εν τω θεανθρώπω. Και κάτι ακόμα: την πλήρη αλήθεια περί ανθρώπου, περί του σκοπού και του νοήματος της υπάρξεώς του, γνωρίζει ο άνθρωπος αποκλειστικά μέσω του Θεανθρώπου. Εκτός Εκείνου και πέραν Εκείνου δεν υφίσταται πραγματικός άνθρωπος επειδή ο άνθρωπος είναι πραγματικός μόνον διά του Θεανθρώπου και εν τω Θεανθρώπω.
Έξω από Εκείνον, ο άνθρωπος μετατρέπεται σε φάντασμα, σε σκιάχτρο, σε κάτι ανοημάτιστο. Έτσι, στη θέση του ανθρώπου θα βρείτε υπολείμματα ανθρώπου, αποσπάσματα ανθρώπου, τεμάχια ανθρώπου. Ένεκα τούτου και η αληθινή ανθρωπιά βρίσκεται μονάχα στην Θεανθρωπότητα. Δεύτερη δεν υπάρχει κάτω από τον ουρανό.
Γιατί ο Θεάνθρωπος αποτελεί τη θεμελιώδη αλήθεια της Ορθοδοξίας;
Επειδή έλυσε όλα τα ζητήματα που βασανίζουν και κατατρώγουν το ανθρώπινο πνεύμα: το ζήτημα ζωής και θανάτου, το ζήτημα καλού και κακού, το ζήτημα γης και ουρανού, το ζήτημα αληθείας και ψεύδους, το ζήτημα αγάπης και μίσους, το ζήτημα δικαίου και αδικίας. Με ένα λόγο: το ζήτημα Θεού και ανθρώπου.
Γιατί ο Θεάνθρωπος αποτελεί τη θεμελιώδη αλήθεια της Ορθοδοξίας;
Επειδή με την επίγειο ζωή Του, κατέδειξε με τον πιο εναργή τρόπο ότι ο Ίδιος είναι η σαρκωμένη, ενανθρωπήσασα, προσωποποιημένη και αιώνια Αλήθεια, η αιώνια Δικαιοσύνη, η αιώνια Αγάπη, η αιώνια Χαρά, η αιώνια Δύναμις: Παναλήθεια, Πανδικαιοσύνη, Παναγάπη, Παντοχαρά, και Παντοδύναμις. Εκείνος κατέβασε όλες τις θείες τελειότητες από τον ουρανό στη γη. Και όχι μονάχα τις κατέβασε μα και μας δίδαξε και μας έδωσε τη χαριτωμένη δύναμη να τις μεταποιούμε σε δική μας ζωή, σε δικές μας σκέψεις, σε δικά μας αισθήματα, σε δικά μας έργα. Από εδώ πηγάζει και η κλήση η δική μας: να τις σαρκώσουμε μέσα μας και στον κόσμο που μας περιβάλλει.
Παρατηρήστε τους αρίστους των αρίστων στο ανθρώπινο γένος. Σε όλους αυτούς, ο Θεάνθρωπος είναι ό,τι πιο καλό έχουν, ό,τι πιο σημαντικό, ό,τι πιο αιώνιο. Επειδή Εκείνος είναι: η Αγιότης στους αγίους, το Μαρτύριο στους μάρτυρες, η Δικαιοσύνη στους δικαίους, η Αποστολικότης στους αποστόλους, η Αγαθότης στους αγαθούς, το Έλεος στους ελεήμονες, η Αγάπη στους αγαπώντας.
Γιατί ο Θεάνθρωπος είναι όλα και τα πάντα στην Ορθοδοξία;
Επειδή Εκείνος είναι, ως ο Είς εκ της Αγίας Τριάδος, ο σαρκωμένος Υιός του Θεού, ανυπέρβλητος και ως Θεός, και ως Παράκλητος, και ως Σκεπαστής, και ως Διδάσκαλος, και ως Σωτήρας. Ταλανιζόμενος μέσα στην επίγεια τραγωδία ο άνθρωπος, μονάχα σε Εκείνον, στον πανελεήμονα Κύριο Ιησού, βρίσκει: τον Θεό που μπορεί αληθινά να νοηματοδοτήσει το πάθος, τον Παράκλητο που μπορεί αληθινά να παρηγορήσει σε κάθε συμφορά και θλίψη, τον Προστάτη που μπορεί αληθινά να προστατέψει από κάθε κακό, τον Σωτήρα που μπορεί αληθινά να σώσει από το θάνατο και την αμαρτία, τον Διδάσκαλο που μπορεί αληθινά να διδάξει την αιώνια Αλήθεια και Δικαιοσύνη.
Ο Θεάνθρωπος είναι μέσα στην Ορθοδοξία το όλον και τα πάντα επειδή έχει δώσει ανυπέρβλητο μεγαλείο στον άνθρωπο: τον ανύψωσε μέχρι του Θεού, τον έκανε Θεόν κατά Χάριν. Και το έπραξε αυτό, όχι με το να υποτιμήσει τον άνθρωπο υπέρ του Θεού αλλά με το να πληρώσει τον άνθρωπο με κάθε τελειότητα. Ο Θεάνθρωπος εδόξασε τον άνθρωπο όσο κανένας άλλος: του χάρισε την αιώνιο ζωή, την αιώνιο Αλήθεια, την αιώνιο Αγάπη, την αιώνιο Δικαιοσύνη, την αιώνιο Χαρά, το αιώνιο Αγαθό, την αιώνιο Μακαριότητα. Ο άνθρωπος απέκτησε διά του Θεανθρώπου το θείο μεγαλείο.
Ενώ ο Θεάνθρωπος είναι η θεμελιώδης αλήθεια της Ορθοδοξίας, η βασική αλήθεια κάθε αλλοδοξίας είναι ο άνθρωπος η τα θραύσματα της υπάρξεώς του, η διάνοια, η θέληση, οι αισθήσεις, η ψυχή, το σώμα, η τεχνολογία. Πουθενά στην αλλοδοξία δεν υπάρχει ακέραιος άνθρωπος, είναι ολόκληρος κατακερματισμένος σε άτομα, σε μόρια. Και όλο αυτό προς δόξαν του ανθρωπίνου μεγαλείου.
Όμως, όσο ανόητη είναι η ρήση: «η τέχνη για την τέχνη» άλλο τόσο ανόητη είναι και η ρήση: «ο άνθρωπος για τον άνθρωπο». Αυτή η οδός οδηγεί στο πιο ποταπό πανδαιμόνιο όπου το ύψιστο είδωλο είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Και δεν υπάρχει πιο ποταπό είδωλο από αυτόν.
Αφετηριακή αλήθεια για την Ορθοδοξία είναι η εξής: δεν είναι ο άνθρωπος για τον άνθρωπο αλλά για τον Θεό, η ακόμα πληρέστερα: για τον Θεάνθρωπο. Γι' αυτό και εμείς, στο όνομα του ανθρώπου, είμαστε υπέρ του Θεανθρώπου. Δι' Εκείνου αποκλειστικώς, είναι δυνατός ο λογικός χαρακτήρας του ανθρώπου, είναι δυνατή η νοηματοδότηση της ανθρωπίνης υπάρξεως. Μέσω αυτής της αλήθειας αποκτώνται όλα τα μυστήρια του ουρανού και της γης, όλες οι αξίες όλων των κόσμων τις οποίες μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος, όλες τις χαρές όλων των τελειοτήτων τις οποίες ο άνθρωπος μπορεί να επιτύχει. Έμμεσα η άμεσα στην Ορθοδοξία ο Θεάνθρωπος είναι το πάν και άρα εν Αυτώ και ο άνθρωπος, ενώ στην αλλοδοξία μονάχα ο γυμνός άνθρωπος.
Στην ουσία, Ορθοδοξία δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά το θαυμαστό Πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού, παρατεινόμενο σε όλους τους αιώνες, παρατεινόμενο ως η Εκκλησία. Η Ορθοδοξία έχει τη σφραγίδα και το σημείο της δια του οποίου καθίσταται γνωστή Πρόκειται για το φωτεινό Πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού. Κάθε τι το οποίο δεν φέρει τούτο το Πρόσωπο, δεν είναι ορθόδοξο. Κάθε τι το οποίο δεν έχει την θεανθρώπινη Δικαιοσύνη, την Αλήθεια, την Αγάπη, την Αιωνιότητα δεν είναι ορθόδοξο.
Κάθε τι το οποίο επιδιώκει να πραγματώσει σε τούτο το κόσμο το Ευαγγέλιο του Θεανθρώπου με τις μεθόδους του κόσμου τούτου και τις μεθοδείες του βασιλείου του κόσμου τούτου, δεν είναι ορθόδοξο αλλά υποδηλώνει υποδούλωση στον τρίτο πειρασμό του πονηρού.
Το να είσαι ορθόδοξος θα πεί: να έχεις μόνιμα τον Θεάνθρωπο στην ψυχή σου, να ζείς εν Εκείνω να σκέφτεσαι εν Εκείνω, να αισθάνεσαι εν Εκείνω, να ενεργείς εν Εκείνω. Με άλλα λόγια: το να είσαι ορθόδοξος σημαίνει να είσαι Χριστοφόρος και Πνευματοφόρος. Αυτό το πετυχαίνει ο άνθρωπος όταν εν τω σώματι του Χριστού - εν τη Εκκλησία, γεμίσει όλο του το είναι από τη κορυφή μέχρι τον πυθμένα, με τον Θεάνθρωπο Χριστό. Γ' αυτό και ο ορθόδοξος άνθρωπος είναι κρυμμένος με τον Χριστό εν τω Θεώ.
Ο Θεάνθρωπος είναι ο άξονας όλων των κόσμων: Από τον κόσμο των ατόμων μέχρι τον κόσμο των Χερουβείμ. Αν από τούτον τον άξονα αποκοπεί οποιοδήποτε όν, σφραγίζεται με τη φρίκη, τον πόνο και τα πάθη. Αποκόπηκε ο Εωσφόρος και κατέληξε να γίνει Σατανάς. Αποκόπηκαν οι άγγελοι και κατέληξαν δαίμονες. Αποκόπηκε εν πολλοίς και ο άνθρωπος και κατέληξε απάνθρωπος. Μόλις οποιοδήποτε κτίσμα αποκοπεί από τον άξονα αυτό, κρημνίζεται αναπόφευκτα στο χάος και τη θλίψη. Και όταν ένας λαός στο σύνολό του απαρνηθεί τον Θεάνθρωπο, τότε η ιστορία του μετατρέπεται σε ταξίδι μέσα από την κόλαση και τα δεινά της.
Ο Θεάνθρωπος είναι, όχι μονάχα η θεμελιώδης αλήθεια της Ορθοδοξίας μα και η παντοδυναμία της αφού μόνον Εκείνος σώζει τον άνθρωπο από το θάνατο, την αμαρτία και τον διάβολο. Αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν μπόρεσε, δεν μπορεί και ούτε θα το μπορέσει ο άνθρωπος, οποιοσδήποτε άνθρωπος μα ούτε και η ανθρωπότητα ως σύνολο. Η ήττα είναι πάντοτε το τέλος του ανθρωπίνου αγώνα με το θάνατο, την αμαρτία και τον διάβολο, εφόσον τη μάχη αυτή δεν τη διεξάγει ο Θεάνθρωπος. Μόνο δια του Θεανθρώπου Χριστού νικά ο άνθρωπος και το θάνατο και την αμαρτία και το διάβολο. Από αυτό πηγάζει και το νόημα του ανθρώπου: να πλημμυρίσει από Θεάνθρωπο μέσα στο σώμα Του - στην Ορθόδοξη Εκκλησία - να μεταμορφωθεί εν Αυτώ δια της χαριτωμένης ασκήσεως, να γίνει παντοδύναμος.
Όσο θα προχωρά με το σώμα δια της προσευχής μέσα στη θλιβερή μυρμηγκοφωλιά της γης, με τη ψυχή του θα κατοικεί άνω, εκεί που ο Χριστός κάθεται στα δεξιά του Θεού. Επειδή η ζωή του είναι μόνιμα σταυρωμένη με την προσευχή μεταξύ ουρανού και γης σαν το ουράνιο τόξο που ενώνει την κορυφή του ουρανού με τα βάθη της γης. Δι' Αυτού πρέπει με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος να αθανατοποιηθούμε, να θεωθούμε, να θεανθρωποποιηθούμε. Αυτό είναι το νόημα, το πραγματικό νόημα ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους. Αυτό είναι και η χαρά, η μόνη χαρά σε τούτο τον κόσμο της αμέτρητης θλίψεως και της φαρμακερής πίκρας. Η Ορθοδοξία, είναι Ορθοδοξία δια του Θεανθρώπου. Και εμείς οι ορθόδοξοι, ομολογώντας τον Θεάνθρωπο, έμμεσα ομολογούμε το χριστοειδές του ανθρώπου, την θεία του καταγωγή, την θεία του ανωτερότητα και ταυτόχρονα την θεία αξία και το ανυπέρβλητον του ανθρωπίνου προσώπου. Στην ουσία, ο αγώνας για τον Θεάνθρωπο είναι αγώνας για τον άνθρωπο. Όχι οι ουμανιστές, αλλά οι άνθρωποι της ορθοδόξου θεανθρωπίνης πίστεως και ζωής είναι αυτοί που αγωνίζονται για τον αληθινό άνθρωπο, εκείνον τον θεοειδή και χριστοειδή.
Συνεχίζεται
…..
Παρασκευή 13 Ιουλίου 2012
Πώς πρέπει να μετανοούμε.
Πώς πρέπει να μετανοούμε.
«Ένας αδελφός έκανε συνεχώς αυτή την
προσευχή στο Θεό:
- Κύριε, δεν έχω φόβο Θεού!
Στείλε μου λοιπόν κεραυνό ή καμιάν άλλη τιμωρία ή αρρώστια ή δαιμόνιο, μήπως κι έτσι έρθει σε φόβο η πωρωμένη μου ψυχή.
Άλλοτε πάλι παρακαλούσε κι έλεγε:
- Ξέρω πώς έχω πολύ αμαρτήσει ενώπιόν Σου, Δέσποτα, και πώς είναι αναρίθμητα τα σφάλματά μου. Γι΄αυτό και δεν τολμώ να Σου ζητήσω να με συγχωρέσεις. Αν όμως είναι δυνατόν, συγχώρεσέ με για την ευσπλαγχνία Σου. Αν πάλι είναι αδύνατον, τουλάχιστον τιμώρησέ με στη ζωή αυτή και μη με κολάσεις στην άλλη. Κι αν είναι και τούτο ακόμη αδύνατον, στείλε μου εδώ ένα μέρος της τιμωρίας και αλάφρωσέ μου εκεί την κόλαση. Άρχισε μόνο από τώρα να με τιμωρείς. Αλλά τιμώρησέ με σπλαχνικά, όχι με την οργή Σου, Δέσποτα.
Έτσι λοιπόν μετανοούσε έναν ολόκληρο χρόνο κι αυτά έλεγε με δάκρυα ικετευτικά, ολόθερμα και ολόψυχα, λιώνοντας και τσακίζοντας σώμα και ψυχή με νηστεία και αγρυπνία και άλλες κακουχίες.
Μια μέρα καθώς καθόταν καταγής, όπως συνήθιζε, θρηνώντας και φωνάζοντας σπαραχτικά, από την πολλή του λύπη, νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.
Και να! Παρουσιάζεται μπροστά του ο Χριστός και του λέει με φωνή γεμάτη ιλαρότητα:
- Τι έχεις, άνθρωπέ μου; Γιατί κλαίς έτσι;
Ο αδελφός Τον αναγνώρισε και αποκρίθηκε έντρομος:
- Γιατί έπεσα, Κύριε!
- Έ, σήκω!
- Δεν μπορώ, Δέσποτα, αν δεν μου δώσεις το χέρι Σου!
Τότε Εκείνος άπλωσε το χέρι Του, έπιασε τον αδελφό και τον σήκωσε.
Μά κι όταν αυτός σηκώθηκε, συνέχισε να θρηνεί.
- Γιατί κλαίς, άνθρωπέ μου; Γιατί είσαι λυπημένος; του ξαναλέει ο Κύριος με απαλή και ιλαρή πάλι φωνή.
- Δεν θέλεις, Κύριε, να κλαίω και να λυπάμαι, απάντησε ο αδελφός, πού τόσο πολύ Σε πίκρανα, αν και απόλαυσα τόσα αγαθά από Σένα;
Εκείνος άπλωσε ξανά το χέρι Του, τ΄ακούμπησε στο κεφάλι του αδελφού και του είπε:
- Μη λυπάσαι πιά.
Γιατί αν έδωσα το αίμα μου για σένα, πολύ περισσότερο θα δώσω συγχώρηση και σε σένα και σε κάθε άλλη ψυχή που γνήσια μετανοεί.
Μόλις συνήλθε ο αδελφός από την οπτασία, ένιωσε την καρδιά του γεμάτη χαρά. Έτσι πληροφορήθηκε πώς ο Θεός τον ελέησε.
Κι από τότε ζούσε με πολλή ταπείνωση, ευχαριστώντας Τον».
- Κύριε, δεν έχω φόβο Θεού!
Στείλε μου λοιπόν κεραυνό ή καμιάν άλλη τιμωρία ή αρρώστια ή δαιμόνιο, μήπως κι έτσι έρθει σε φόβο η πωρωμένη μου ψυχή.
Άλλοτε πάλι παρακαλούσε κι έλεγε:
- Ξέρω πώς έχω πολύ αμαρτήσει ενώπιόν Σου, Δέσποτα, και πώς είναι αναρίθμητα τα σφάλματά μου. Γι΄αυτό και δεν τολμώ να Σου ζητήσω να με συγχωρέσεις. Αν όμως είναι δυνατόν, συγχώρεσέ με για την ευσπλαγχνία Σου. Αν πάλι είναι αδύνατον, τουλάχιστον τιμώρησέ με στη ζωή αυτή και μη με κολάσεις στην άλλη. Κι αν είναι και τούτο ακόμη αδύνατον, στείλε μου εδώ ένα μέρος της τιμωρίας και αλάφρωσέ μου εκεί την κόλαση. Άρχισε μόνο από τώρα να με τιμωρείς. Αλλά τιμώρησέ με σπλαχνικά, όχι με την οργή Σου, Δέσποτα.
Έτσι λοιπόν μετανοούσε έναν ολόκληρο χρόνο κι αυτά έλεγε με δάκρυα ικετευτικά, ολόθερμα και ολόψυχα, λιώνοντας και τσακίζοντας σώμα και ψυχή με νηστεία και αγρυπνία και άλλες κακουχίες.
Μια μέρα καθώς καθόταν καταγής, όπως συνήθιζε, θρηνώντας και φωνάζοντας σπαραχτικά, από την πολλή του λύπη, νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.
Και να! Παρουσιάζεται μπροστά του ο Χριστός και του λέει με φωνή γεμάτη ιλαρότητα:
- Τι έχεις, άνθρωπέ μου; Γιατί κλαίς έτσι;
Ο αδελφός Τον αναγνώρισε και αποκρίθηκε έντρομος:
- Γιατί έπεσα, Κύριε!
- Έ, σήκω!
- Δεν μπορώ, Δέσποτα, αν δεν μου δώσεις το χέρι Σου!
Τότε Εκείνος άπλωσε το χέρι Του, έπιασε τον αδελφό και τον σήκωσε.
Μά κι όταν αυτός σηκώθηκε, συνέχισε να θρηνεί.
- Γιατί κλαίς, άνθρωπέ μου; Γιατί είσαι λυπημένος; του ξαναλέει ο Κύριος με απαλή και ιλαρή πάλι φωνή.
- Δεν θέλεις, Κύριε, να κλαίω και να λυπάμαι, απάντησε ο αδελφός, πού τόσο πολύ Σε πίκρανα, αν και απόλαυσα τόσα αγαθά από Σένα;
Εκείνος άπλωσε ξανά το χέρι Του, τ΄ακούμπησε στο κεφάλι του αδελφού και του είπε:
- Μη λυπάσαι πιά.
Γιατί αν έδωσα το αίμα μου για σένα, πολύ περισσότερο θα δώσω συγχώρηση και σε σένα και σε κάθε άλλη ψυχή που γνήσια μετανοεί.
Μόλις συνήλθε ο αδελφός από την οπτασία, ένιωσε την καρδιά του γεμάτη χαρά. Έτσι πληροφορήθηκε πώς ο Θεός τον ελέησε.
Κι από τότε ζούσε με πολλή ταπείνωση, ευχαριστώντας Τον».
Τετάρτη 11 Ιουλίου 2012
Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΜΑΣ
Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΜΑΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΜΑΡΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΜΠΟΧΩΡΙΟΥ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
Ήρθε το καλοκαίρι και το θερμόμετρο έχει ανέβει
στα ύψη! Σιγά σιγά έρχονται και οι απόδημοι ενορίτες μας αλλά και συμπατριώτες
μας για τις θερινές τους διακοπές και η ενορία μας είναι γεμάτη ζωντάνια.
Όπως σας έχω πει η μικρή ενορία του Αγίου Γεωργίου Καμάρας και Αγίου Νικολάου Καμποχωρίου στηρίζεται από
την ψυχή και την καρδιά των ενοριτών μας όπου δίνουν τον καλύτερο εαυτόν τους έτσι
ώστε η ενορία μας να είναι πάντα ενεργεί
. Έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία τώρα το καλοκαίρι
να οργανώσω ένα θερινό κύκλο ομιλιών με την παράκληση του Αγίου Γεωργίου κάθε Τετάρτη, όπου μπορώ να πω η προσέλευση
του κόσμου είναι ικανοποιητική.
Να μην παραλείψουμε πως σε όλες τις μνήμες
αγίων και εορτές του καλοκαιριού στην ενορία μας θα τελείται εσπερινός και
το πρωί όρθρος και θεία λειτουργία για τις ανάγκες των πιστών της ενορίας μας .
Επίσης την Κυριακή 15ην Ιουλίου η ενορία μας θα τελέσει το ετήσιο
μνημόσυνο του Μακαριστού Ιερέως Πατέρα Χρήστου Παπαδόπουλου όπου υπηρέτησε την ενορία
μας για 40 συναπτά έτη .
Τέλος μη λησμονήσουμε τα πανηγύρια των Ιερών Ναών
μας :
1.
Ιερά Πανήγυρις του Προφήτου Ηλίου στο Καμποχώρι την 20ην Ιουλίου.
2. Ιερά Πανήγυρις της Αγίας Παρασκευής Βελιγοστής την 26ην Ιουλίου.
3. Ιερά Πανήγυρις του Αγίου Παντελεήμονος στην Καμάρα την 27ην Ιουλίου
.
4. Ιερά Πανήγυρις του Αγίου Ιωάννου του Χοζεβά Καμάρας την 5ην Αυγούστου.
5. Ιερά Πανήγυρις της Μεταμορφώσεως Σωτήρος Καμάρας 6ην Αυγούστου .
6. Ιερά Πανήγυρις του Αγ. Σπυρίδωνος Καμάρας 11ην Αυγούστου.
7. Ιερά Πανήγυρις της Κοιμήσεως Θεοτόκου Καμάρας στο Ιερόν Προσκύνημα του
Παλαιομονάστηρου την 15ην Αυγούστου.
8. Ιερά Πανήγυρις Αγίου Γερασίμου Κεφαλληνίας στην Καμάρα 16ην Αυγούστου.
9. Ιερά Πανήγυρις Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου στο Καμποχώρι την 17ην Αυγούστου
10.
Ιερά Πανήγυρις του Αγ. Φανουρίου Καμάρας την 27ην Αυγούστου .
ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Οι παρακλήσεις δια το δεκαπενταύγουστο θα τελούνται καθημερινά
από τον εφημέριο μας Πρωτοπρεσβύτερο Μιχαήλ Μεγαγιάννη όσο αφορά την ενορία στο
Καμποχώρι στις 7μμ και όσο αφορά την ενορία Καμάρας 9 μμ.
Εξομολόγηση κάθε τετάρτη και παρασκευή ώρα 5μμ έως6
μμ εις τον Ιερόν Ναό Αγίων Αποστόλων Καμάρας
και 4μμ έως5 μμ στο καμποχωρι.
Τρίτη 10 Ιουλίου 2012
ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ
 |
| ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΡΑΣΙΜΟ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ ΟΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΗΣΑ ΔΙΑ 12 ΕΤΗ |
Δευτέρα 9 Ιουλίου 2012
Κυριακή 8 Ιουλίου 2012
Σάββατο 7 Ιουλίου 2012
Παρασκευή 6 Ιουλίου 2012
«Θέλω νὰ μιλήσω στην καρδιά κάθε Ορθόδοξου Χριστιανού »
«Θέλω νὰ μιλήσω στην καρδιά κάθε Ορθόδοξου Χριστιανού »
ΜΕΡΟΣ Α’
Ζούμε
αδέλφια μου σὲ μιὰ εποχή ξέφρενου παραλογισμού, ὅπου οἱ λέξεις ἔχουν
χάσει τὸ πραγματικό και το αληθινό τους
νόημα.
Πέμπτη 5 Ιουλίου 2012
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ
ΑΦΙΕΡΩΜΑ
ΣΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ
ΑΓΙΟΙ
ΠΑΤΕΡΕΣ
ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ
ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ
Τρίτη 3 Ιουλίου 2012
ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΤΕ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑ?
ΖΗΤΗΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙ ΔΥΝΑΜΗ,
ΚΑΙ ΑΥΤΟς ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΣ ΞΕΠΕΡΑΣΩ
ΤΟΥ ΖΗΤΗΣΑ ΣΟΦΙΑ,
ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΝΑ ΜΑΘΩ ΝΑ ΛΥΝΩ.
ΤΟΥ ΖΗΤΗΣΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΕΣΗ
ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΝΟΥ ΚΑΙ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΩ
ΤΟΥ ΖΗΤΗΣΑ ΑΓΑΠΗ
ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΑ ΑΤΟΜΑ ΝΑ ΒΟΗΘΩ.
ΤΟΥ ΖΗΤΗΣΑ ΧΑΡΕΣ
ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΩ
ΑΠ΄ΟΤΙ ΤΟΥ ΖΗΤΗΣΑ ΔΕ ΠΗΡΑ ΤΙΠΟΤΕ
ΤΙΠΟΤΕ ΑΠ΄ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ
ΠΗΡΑ ΟΜΩΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΟΥΝ.
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΟΥ ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΣΑΚΟΥΣΤΗΚΕ
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΘΕΕ ΜΟΥ
Δευτέρα 2 Ιουλίου 2012
Ἱκεσία ἁμαρτωλοῦ
Γλύτωσέ με ἀπὸ τὸν πονηρὸ καὶ ἀξίωσέ με ἀκατάκριτα ν᾿ ἀνοίγω τὸ ἀνάξιο στόμα μου καὶ ν᾿ ἀνυμνῶ τὸ Πανάγιο ὄνομά Σου, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Συγχώρησέ μου, Κύριε, κάθε τῆς καρδιᾶς μου ἄτοπη ἐπιθυμία, σὺ ποὺ ξέρεις καλὰ τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων.
Συγχώρησέ με ποὺ ἔρχομαι ἀνάξια κοντά Σου, γιατὶ σὲ πόθησα καὶ σὲ ποθῶ.
Συγχώρησέ με τὸν ἁμαρτωλό, τὸν πονηρό, τὸν ψεύτη, τὸν ἀνυπόμονο, τὸν λιγόψυχο, τὸν ἀμελῆ στὶς θεῖες ἐντολές Σου, ἐμένα ποὺ ἁμάρτησα στὴ γῆ καὶ στὴ θάλασσα καὶ σὲ κάθε τόπο.
Μπροστὰ στὰ ἀλάθητα μάτια Σου δὲν ἔπαψα νὰ ἐργάζομαι τὸ πονηρό, διότι ὁ πονηρὸς δὲν ἔπαψε νὰ μὲ μπλέκει στὰ δίχτυά του μὲ γαστριμαργίες καὶ ἡδονὲς καὶ πονηρὲς ἐπιθυμίες, μὲ δόλους καὶ κενοδοξίες καὶ βλασφημίες.
Ἀλλὰ σύ, Κύριε, ποὺ εἶσαι ὁ μόνος ἐλεήμων καὶ πανάγαθος, βοήθησέ με καὶ σῶσε με ὅπως ἔσωσες τὸν ἄσωτο, τὸν τελώνη, τὴν πόρνη καὶ τὸν λῃστή.
Ναί, φιλάνθρωπε Δέσποτα, μὴ μὲ ἀποστραφεῖς τὸν ἁμαρτωλὸ καὶ ἀχρεῖο, μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας Δέσποινας, καὶ ὅλων τῶν ἁγίων, διότι εἶσαι εὐλογητὸς στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ
 |
| Γέροντας Αμβρόσιος |
Ο πειραζόμενος και καταδιωκόμενος, άμα είναι σωστός και δίκαιος, αλλά διώκεται και βλασφημείται άδικα, είναι σε δέκα Παραδείσους μέσα. Αλίμονο σ' εκείνον που σε κατηγορεί άδικα, ενώ δεν έπρεπε να σε κατηγορεί ούτε να σε βλασφημήσει. Κάνει παρανομία που σε κατηγορεί και σε βρίζει και σε κακολογεί. Εκείνος... κλάψε τον, γιατί τι τον περιμένει δεν λέγεται. Ακούτε; Έτσι είναι τα πράγματα.
-Δεν πρέπει να κατηγορούμε κανέναν, Γέροντα, κι ας είναι αλήθεια;
-Ας είναι αλήθεια. Δεν πρέπει να τον κατηγορήσεις. Γιατί λέει: «Έχει τον κρίνοντα».
Άμα τον κατηγορούμε εμείς, παίρνουμε την κρίση εμείς και τότε είμαστε υπεύθυνοι μπροστά στον Κύριο. Λέει:Μην κατακρίνεις! Και σου λέει: Να βλέπεις τον άνθρωπο να κάνει την αμαρτία φανερά μέσα
στον δρόμο, μην πεις: «Ώ, τι κάνει ο παλιάνθρωπος», αλλά γύρισε και φύγε. Και πες: «Θεέ μου, σκέπασε με εμένα και βοήθησε κι αυτόν τον ταλαίπωρο».
Αυτή είναι η σωστή απάντηση και κρίση. Και ο Κύριος ξέρει τι θα κάνει. Ο Κύριος ξέρει τι κάνει, εμείς δεν ξέρουμε.
Παρασκευή 29 Ιουνίου 2012
Δευτέρα 25 Ιουνίου 2012
Πέμπτη 21 Ιουνίου 2012
Παρασκευή 15 Ιουνίου 2012
Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012
ΙΕΡΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΠΑΛΑΙΟΜΟΝΑΣΤΗΡΟΝ
ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ
 |
| Ο ΠΡΟΑΥΛΙΟΣ ΧΩΡΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ |
 |
| ΤΟ ΑΓΙΑΣΜΑ |
 |
| ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ |
 |
| Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ |
 |
| ΤΟ ΓΙΟΦΥΡΙ |
Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΜΑΣ ΕΟΡΤΑΖΕΙ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΚΑΙ Η ΚΥΡΙΩΣ ΕΟΡΤΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΗΝ 15ΗΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΜΑΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΛΛΑ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ .
Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ.
 |
| Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ |
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)